W kasku im do twarzy 

Technicznie rzecz biorąc – kobiety uczące się, kobiety uczące innych i kobiety – uczone, czyli jakkolwiek egzotycznie to brzmi: naukowczynie – są na Politechnice Opolskiej zjawiskiem powszechnym.

Niezależnie, czy starają się okiełznać strumienie prądu elektrycznego, zer i jedynek, czy też płynnego betonu. Są lubiane i powoływane na eksponowane stanowiska, występują w rektorskiej czerwieni (noszą ją dwie panie prorektor) i togach dziekańskich z ozdobnym łańcuchem (cztery panie). Kobiety są na uczelni technicznej obecne i potrzebne, nic zatem dziwnego, że kiedy w opolskim Rynku stanęła plenerowa wystawa dokumentująca życie uczelni, nie mogło zabraknąć planszy w całości poświęconej kobietom, w tym oczywiście studentkom, politechniki, i była to, rzecz jasna, plansza największej urody. Przyszłym studentkom Politechnika Opolska oferuje nie tylko doskonałe warunki do zdobycia cennego i poszukiwanego na rynku pracy wykształcenia technicznego (ponad 20 kierunków na 6 wydziałach), ale też szereg dodatkowych możliwości: czy to w sporcie (wymieńmy choćby słynne w Polsce zawodniczki shorttracku, które ozdobiły rozchwytywany kalendarz), czy w nauce (blisko 30 kół naukowych), czy też utożsamianej z pierwiastkiem żeńskim kulturze (m. in. galeria 2 strona, orkiestra i chór). Trzeba zaznaczyć, że studentki są siłą napędową wielu przedsięwzięć. Nie szukając daleko wystarczy spojrzeć na przedstawione niżej: przewodniczącą koła Roads&Bridges i członkinię samorządu oraz senatu  politechniki. 

Mówią studentki

Kadra poleca

Podejście analityczne 

Dr inż. Małgorzata Wzorek, adiunkt w Katedrze Inżynierii  Procesowej

Mimo że dostała się na humanistyczny kierunek w innej uczelni (obok nauk ścisłych zawsze lubiła język polski i historię), wybrała politechnikę, bo postanowiła zgłębić kierunek, którego nazwa bardzo ją zaintrygowała: inżynierię środowiska. Przyznaje jednak, że nie bez znaczenia była też zachęta starszych koleżanek studiujących na PO. Dzisiaj bada możliwości energetycznego wykorzystania odpadów. Z perspektywy wykładowcy tak ocenia dziewczyny na politechnice: nie widzę różnicy pomiędzy dziewczynami a chłopakami, wszystko zależy od indywidualnych predyspozycji. Dziewczyny są skrupulatne, dobrze radzą sobie zarówno w pracach obliczeniowych jak i laboratoryjnych. Realizacje prac moich dyplomantek pokazują, że dziewczyny świetnie radzą sobie nawet z ciężkimi pracami fizycznymi w laboratorium. Dziewczyny powinny studiować kierunki techniczne, bo łatwiej znaleźć po nich pracę. Ponadto, życie wymaga od nas planowania, a czasami analitycznego podejścia do spraw codziennych, a studiowanie nauk ścisłych, pozwala uruchomić nawyk „mocnego stąpania po ziemi”, co może nie brzmi zbyt romantyczne, ale jakże ułatwia życie!

Z ciekawości, jak i dlaczego to działa? 

Dr hab. inż. Barbara Kaszowska, prof. PO w Instytucie Elektroenergetyki Wydziału Elektrotechniki, Automatyki i Informatyki

Wybrała studia na politechnice, ponieważ lubiła niezbędne w technice przedmioty ścisłe – fizykę i matematykę, ponadto kierowała nią chęć znalezienia odpowiedzi na pytania, które nurtowały ją wtedy i które zadaje sobie też dziś: jak to działa, dlaczego to działa i jak to zrobić? W jej rodzinie elektrotechnika, którą się zajmuje, stanowi również tradycję, zresztą kontynuowaną przez najmłodsze pokolenie – córka Bogna jest kolejną dziewczyną na politechnice.  – Gdy studiowałam, na moim roku było kilkanaście dziewczyn, więcej niż 10 proc. ogółu studentów. Moje dawne koleżanki doskonale radzą sobie w pracy w zawodzie inżyniera elektryka. Dziewczyny wcale nie są mniej utalentowane od mężczyzn, a konieczność zdania egzaminu maturalnego z matematyki powinna  zachęcić je do podejmowania studiów technicznych  – mówi.

Start zawodowy  i niezależność 

Mgr inż. Karolina Walat, doktorantka w Katedrze Mechaniki i Podstaw Konstrukcji Maszyn Wydziału Mechanicznego

Na politechnice pani Karolina bada zmęczeniowo elementy konstrukcyjne. Dlaczego politechnika? – Zawsze lubiłam wyzwania. Studia techniczne gwarantują solidny start zawodowy. Wielu moich kolegów, którzy po skończeniu naszej uczelni podjęli pracę w zawodzie, dziś jest samodzielnymi projektantami i konstruktorami, niektórzy piastują kierownicze stanowiska. To – jak na pokolenie 29-latków w dobie kryzysu ekonomicznego – całkiem nieźle.  Studentki chwali za rozwinięte myślenie przyczynowo-skutkowe, czyli niezbędną umiejętność w efektywnym poruszaniu się w naukach ścisłych. Ponadto kobieta z wykształceniem technicznym ma większe szanse na zawodowy sukces i niezależność! Albo na wykształconego męża! – śmieje się, choć zaznacza, że nie jest to żart, bo sama znalazła swoją drugą połowę na studiach. Specjalistka od mechaniki pytana o talent do nauk ścisłych odpowiada skromnie, że to raczej efekty systematycznej pracy nad sobą i dążenie do tego, by to, co się robi, robić dobrze.

Sukces po dyplomie

Prof. dr hab. Stefania Grzeszczyk, dziekan Wydziału Budownictwa

Jej prawdziwą pasją jest budownictwo. Interesuje się nowoczesnymi materiałami kompozytowymi o wysokiej wytrzymałości i trwałości. Wśród nich poczesne miejsce zajmują betony: samozagęszczalne, które płyną jak woda, takie, które wiążą pod wodą i fibrobetony, zawierające włókna. Pracuje też nad zastosowaniem w budownictwie proszków reaktywnych. Kompozyty budowlane na ich bazie są wytrzymałe w takim stopniu jak stal. Możliwość ich wykorzystania w lotnictwie i astronautyce jest nie lada wyzwaniem. Pani profesor, jako jedyna z rodzeństwa, zajmuje się naukami ścisłymi. Najprawdopodobniej te zdolności odziedziczyła po ojcu, który miał wiele pomysłów racjonalizatorskich, potrafił je sam wdrożyć i cieszył się z ich przydatności w życiu.  Na wydziale, którym kieruje, jest znacznie mniej studentek niż panów, w proporcji 1:3. Ale nowo otwarty kierunek architektura i urbanistyka, traktowany jako bardziej artystyczny, odwrócił te proporcje. Pani profesor zauważa, że studenci bardzo pozytywnie reagują na kobietę-wykładowcę, czy kobietę-szefa, natomiast wielu profesorów wciąż nie dowierza, że kobiety w tym zawodzie mogą się sprawdzać.